هلال  ماه  که  هر شب جلوه ای تازه  دارد و هر وقت در آسمان پیدایش   بشود,

 

تنهایمان نمی گذارد و هرجا  که برویم  با ما می آید , ستاره ی قطبی  و مشتری

 

و سحابی هایی که محل تولد و مرگ  ستارگانند و هم  زمان, هم خیلی دور و هم

 

خیلی نزدیکند,

 

 

آفتابی که در لحظه های طلوع و غروبش به رنگ آمیزی آسمان مشغول می شود

 

و مثل نقاشی با حوصله, هر روز نقش تابلویی تازه می زند  

 

 

وحتی ابرهای سفیدو تیره ای که گاه دست به دست هم می دهند و تمام  آسمان

 

را می گیرند و گاه باد هر کدامشان را به گوشه ای پرت  می کند , 

 

 

همه به فردا دل بسته اند , به فردا امیدوارند.فردایی که مثل امروز  نیست  و در

 

آن  می توان به تغییرحال و روز دنیا  امید داشت.