قطاري كه به مقصد خدا مي رفت ، وقتي در ايستگاه دنيا  توقف  كرد و

 

پيامبررو به جهانيان  كرد و گفت : مقصد  ما خداست  كيست كه با  ما

 

سفر كند؟كيست كه  باور كند  دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟

 

قرن ها  گذشت اما از بيشمار  آدميان جز   اندكي  بر  آن قطار   سوار

 

نشدند از جهان تا خدا هزار  ايستگاه بود .  در  هر ايستگاه  كه   قطار

 

مي ايستاد  ، كسي  كم مي شد ،  قطار   مي گذشت  و   سبك    مي شد

 

زيرا سبكي قانون راه خداست.   قطاري  كه  به   مقصد  خدا  مي رفت،

 

به ايستگاه   بهشت رسيد .  پيامبر گفت: اينجا بهشت است . مسافران

 

بهشتي پياده شوند، اما اينجا ايستگاه  آخر نيست. مسافراني  كه پياده

 

شدند ، بهشتي شدند  . اما اندكي باز هم ماندند قطار دوباره راه افتاد و

 

 بهشت جا ماند. آنگاه خدا  رو به مسافرانش كرد  گفت:  درود بر شما 

 

راز من همين بود.آ ن كه مرا ميخواهد در ايستگاه بهشت پياده نخواهد

 

 شد.

 

 

     و  آن هنگام  كه  قطار  به  ايستگاه آخررسید                                       

     دیگرنه قطاري بود و نه مسافري ..............