دلم   گرفته  از این  روزها،  دلم  تنگ  است

 

 میـان   ما  و  رسیدن،  هـزار  فرسنگ  است

 

     مرا    گشایش   چنـدین  دریچه  کافــی نیست

 

         هـزار  عرصه   برای    پریـــدنم   تنگ است

 

            اسیــر  خاکـم  و   پرواز ،  سرنوشتــــم  بود

 

                فـرو   پریدن   و  در  خاک  بودنم ننگ است

 

                    چگونه  سر  کنـد  اینـجا  ترانه ی  خود   را

 

                       دلی   که با  تپـش عشق  او  همـاهنگ  است

 

                           هـزار  چشـــمه ی  فریاد  در  دلـم     جوشید

 

                                 چگونه  راه بجوید که رو به رو سنگ است

 

                                    مـرا  به  زاویه ی  بـاغ  عشق  مهمان  کـن

 

                                       دراین هزاره فقط عشق پاک وبی رنگ است